Dennis vs Marathon : 1 - 1

Precies één week geleden kon ik mijn startnummer gaan afhalen. De voorbereiding zat erop, het zware werk was gedaan. 347 dagen lang had ik me hierop voorbereid. 118 trainingen afgewerkt, goed voor 1361 trainingskilometer, wat neerkwam op 120 uur en 11 minuten trainingsarbeid. Ik was er klaar voor!
De laatste weken gingen de trainingen zelfs zo goed dat ik al stiekem aan het overwegen was om met een snellere pacer-groep mee te lopen.

Tegelijk begonnen die vrijdag voor de wedstrijd toch ook wel wat zenuwen en twijfels de kop op te steken: was ik er wel echt klaar voor? Hoe zouden die laatste 10 kilometer aanvoelen? Wat als ik nu de dag voor de wedstrijd domweg mijn voet zou omslaan?

Twee dagen later, zondagochtend 9u, stond ik in het startvak. Opzwepende muziek, en met lichte nervositeit. Ik wou nu vooral beginnen met lopen. Nog even met z'n allen aftellen, en daar was het verlossende startschot. De massa trok zich op gang, en het voelde meteen goed. We waren vertrokken, en binnen 42 kilometer en 195 meter zou ik aan de overkant van de Schelde over de finishlijn lopen.

De eerste hindernis werd vlot genomen, door de Waaslandtunnel de Schelde onderdoor. De eerste bevoorradingspost voorbij en langzaam werden de posities ingenomen in de groep. Ik schoof vlot mee op en het tempo lag me prima.
Eerste officiële doorkomtijd na 10 kilometer 54:16. Prima, en ik voelde me sterk. De kilometers telden verder af, en ik kon mooi aansluiten bij een andere loper die met een perfect gelijkmatige cadans liep. Bijzonder handig om in zo iemand z'n spoor te kruipen.
Tweede officiële doorkomtijd na 21,097 kilometer (het halve-marathon punt): 1:52:29. Perfect op schema! En ik voelde nog geen enkel verschijnsel van vermoeidheid.
"Zo gaat het vlotjes..." sprong even door mijn hoofd.

Ik had misschien wat te weinig respect voor mijn iconische uitdager. Een marathon loop je niet zomaar...

3 kilometer later begon plotseling mijn maag te zeuren. Zomaar uit het niets. Een paar honderd meter verder was er geen ontkomen meer aan. Snel naar de kant van de weg, en hupla, daar was de volledige maaginhoud. Vreemd, maar goed, het was er af, dus snel verder lopen.
Enig probleempje: een lichaam heeft vocht nodig om te presteren, en wanneer je net al dat vocht eruit gebraakt hebt, gaat het lichaam snel in protest. Kuitkrampen waren het directe gevolg. Stretchen en terug op gang trekken.
De kuitkrampen dachten daar anders over.
Opnieuw stretchen en heel langzaam terug een loopritme trachten aan te nemen. Dat ging nu wel, maar ik wist dat ik zonder vocht en energie niet ver zou geraken, dus moest ik zien dat ik bij elke bevoorrading mijn reserves terug aanvulde.
De maag was echter nog altijd geen fan van de dranken en voeding die we aangereikt kregen. Dus op 34 kilometer stond ik opnieuw al brakend aan de kant.

Wie ooit al eens 34 kilometer gelopen heeft, weet hoe het lichaam dan aanvoelt, en wie daarvoor ook nog net 2 maal gebraakt heeft, zal me wel begrijpen dat er vanaf dan van lopen niet veel meer in huis kwam. Het was kruipen tot aan de finish.
Een draconisch gevecht tussen lichaam en geest. Een geest die de finishlijn kost wat kost wou halen, een lichaam dat zonder vocht en voedingsstoffen dat niet echt zag zitten.
Op pure wilskracht en doorzettingsvermogen heb ik de laatste kilometers doorgebeten, de braakneigingen weggeslikt, en de pijn van de krampen weggedacht.

Uiteindelijk heeft de geest gewonnen, en ben ik over de finishlijn gelopen.

Ik dacht dat ik de marathon eens eventjes ging bedwingen...hmm, hij heeft me op de knieën gekregen. Maar ook ik heb een kleine overwinning behaald, want ik heb hem - zij het op wilskracht en doorzettingsvermogen - uitgelopen!

Verdict van de strijd:

1 - 1

Wat ik (en ook jij) kan leren uit deze heroïsche strijd:

• Het proces is even belangrijk als het resultaat!
  Kijk ik puur naar het resultaat, dan is de doeltijd niet gehaald, maar ik heb hem wel gefinisht. Dus 50% geslaagd. 50% is echter niet zo schitterend.
  Gelukkig is het veel meer dan dat. Een jaar lang intens hier voor trainen heeft heel wat andere zaken losgemaakt. Zaken die misschien wel veel belangrijker zijn dan gelijk welke tijd, en het wel of niet finishen.
• ik ben nog bewuster met mijn voeding beginnen omgaan, wat heel wat positieve effecten opwekt.
• ik heb mijn levensritme moeten aanpassen om al die trainingen en trainingsuren in de dagen in te passen. Dat nieuwe ritme brengt heel wat voordelen voor mezelf en het gezin.
• ik heb mijn vrouw weten te inspireren om zelf ook terug te beginnen lopen. En als je weet dat onze gemeenschappelijke basis in de atletiek ligt, is dit ook heel goed voor onze relatie!
• En vooral, door de positieve effecten van de voeding, de betere inspanning-ontspanningsbalans, en de positieve uitstraling op het gezin, ben ik mogen en kunnen stoppen met mijn Ménière medicatie die ik al sinds 2012 moest nemen!
• Een klein detail kan een wereld van verschil maken!
  De reden waarom mijn maag is beginnen opspelen tijdens de wedstrijd, is omdat ik in mijn voorbereiding nooit getraind had om koolhydraten op te nemen tijdens het lopen. Mijn lichaam wist dus letterlijk geen weg met de sportdrank en de voedingsstoffen die ik bij de bevoorradingsposten binnen kreeg. Blijkt een beginnersfoutje te zijn. Je moet blijkbaar altijd met exact dezelfde voeding- en drankgewoonten trainen dan wat je op wedstrijd zal doen.
  Een klein foutje dat grote gevolgen heeft gehad. Een klein foutje waar ik nu weer veel uit geleerd heb.
• Het gaat vooral over het willen!
  Tussen de 24 en de 34 kilometer was het vooral het willen verder lopen dat mij heeft vooruit gestuwd. Na de 34 kilometer was het vooral het niet willen opgeven en het willen finishen dat mij op een of andere manier tot aan de finish heeft gebracht.

Wat nu als je deze inzichten toepast op jezelf:

• Wat is er voor jou nodig om nog meer van het proces te genieten?
  Waar kun jij "de weg er naar toe" belangrijker/groter maken dan het "aankomen"?
• Welke details kun jij in jouw situatie nog meer onder controle krijgen?
  Waar kun jij nog net 1% meer doen?
  Waarmee kun jij jezelf blijven voeden tijdens je inspanning?
• Wat houdt jou gaande?
  Waar wil jij écht voor gaan?
  Waarvoor ben jij bereid om een beetje pijn te ervaren?

En als extraatje kan ik nog één inzicht toevoegen: Neem nooit genoegen met hoe het nu is!
Ik had mezelf voorgenomen om na de marathon een week rust te nemen, en in die week rustig na te denken over wat wel of niet mijn volgende uitdaging zou zijn.
In minder dan 48 uur na het finishen was het al beslist: op 23 april 2017 loop ik de marathon opnieuw. (zet het alvast in je agenda)
Ik zal er klaar staan om te kunnen eten en drinken tijdens de inspanning, en met een nog betere en bredere basisconditie.

I will be back!

Bigger, better, bolder!

Hoe gelukkig zijn (en blijven) in een wereld vol terreur, angst, dreiging, ...

OPGELET, een confronterende realiteit in dit bericht!

De kindjes net naar school gebracht na een zeer ontspannen ochtend. Terug wandelend van school richting huis, in een bescheiden lentezonnetje, bedacht ik mezelf hoe compleet relaxed ik was.
Een paar minuten later zag die ontspannen wereld er plots helemaal anders uit. Opgeschrikt door een terroristische aanslag op de luchthaven van Zaventem en later ook in het centrum van Brussel. De beelden en berichten die binnen kwamen ken je wel, maar meestal komen die vanuit delen van de wereld hier ver vandaan. Dit verwacht je niet op amper 40 km van je "veilige" thuishaven, op 20 km van waar je vrouw op dat moment aan het werk is.

Het nieuws raakte me. Diep. En ik werd overvallen met verschillende zinvolheidsvragen:
Wat voor nut heeft het om te werken aan de persoonlijke kracht en het prestatieniveau van mensen wanneer onze basisveiligheid in het gedrang komt?
Wat voor nut heeft het om te praten en te streven naar geluk wanneer er zoveel lijden is?

In één antwoord kan ik alvast houvast vinden:

Er zijn slechts 2 zekerheden in het leven:
A) We zullen allemaal sterven
B) Niemand weet precies wanneer dat zal gebeuren.

Je kunt gevat worden door een auto bij het oversteken van de straat. Je kunt onfortuinlijk van de trap vallen. Je kunt het slachtoffer worden van een terroristische aanslag. Je kunt jezelf domweg verslikken in een mandarijntje en er in blijven hangen.
Dat kan morgen zijn, dat kan overmorgen zijn, dat kan binnen 5 minuten zijn, dat kan binnen 30 jaar zijn.

Dus wat anders is er buiten gelukkig zijn?
Wat anders is de drijfveer om elke dag te leven en te werken?

Wanneer je op elk moment van elke dag weet dat je er alles aan gedaan hebt om gelukkig te zijn, recht in je schoenen staat, goed bent voor jezelf en de mensen om je heen, en je met opgeheven hoofd vooruit kunt kijken, dan maakt de onzekerheid van het einde niets meer uit. Dan heeft angst geen vat meer op jou.

Geniet van elk moment, ten volle, en voor de volle 100% , zelfs wanneer het even tegen zit, zelfs wanneer je niet weet wat de toekomst zal brengen. Leef alsof het elk moment voorbij kan zijn.
Want we kunnen niet alles controleren wat er om ons heen gebeurt, maar we kunnen wel controleren hoe wij reageren op de dingen die rondom ons gebeuren!

Het is misschien een open deur intrappen, maar de waarheid hiervan werd vandaag wel heel levendig geïllustreerd.

Veel geluk,

Dennis.

"If you can dream it, you can do it"

Het is een bekende en motiverende uitspraak van Walt Disney.
Het is trouwens meer dan zomaar een uitspraak. Het is "tested knowledge", want Walt heeft duidelijk bewezen dat het kan ("Always remember that this whole thing was started with a dream and a mouse").

Het is een spreuk van een visionair persoon, die velen al geïnspireerd en geprikkeld heeft.
Het visionaire zit hem trouwens niet zozeer in de persoon, wel in de tastbaarheid van de droom.

Visualiseren, het heel concreet en tastbaar voorstellen van de droom, is een techniek die vooral in de sportwereld wordt toegepast. Hoogspringers die hun aanloop al volledig voor zich zien, nog voor ze één pas gezet hebben. Skiërs die hun afdaling perfect in gedachten hebben. Bobsleeërs die de piste tot in het kleinste detail uit hun hoofd kennen om op elk moment correct te kunnen anticiperen.

Ook ikzelf gebruik deze techniek: ik ben aan het trainen voor mijn eerste marathon, en heb mezelf al tientallen keren over de finishlijn "zien" lopen. En nu ik in mijn laatste voorbereidingsmaand zit, zal ik mezelf nog tientallen keren extra de eindmeet zien bereiken, mezelf nog heel frequent de laatste kilometers zien lopen, en zelfs al meerdere keren de start beleefd hebben.

Er zijn zelfs studies die aantonen dat je spiertoename kan krijgen door jezelf heel tastbaar een spierversterkende oefening in te beelden.

If you can dream it, you can do it.

Dit geldt ook op andere fronten. Wanneer je het jezelf ziet doen, in al z'n facetten, met kleuren, geuren en smaken om de droom helemaal levendig te maken, dan is de kans ook bijzonder groot dat je het resultaat zal bereiken.

Vanuit die optiek is de ontkennende vorm van de uitspraak van Disney misschien zelfs nog krachtiger:

If you can't dream it, you can't do it.

Wanneer je aan iets begint, en je "ziet" het eindresultaat niet, hoe kun je er dan succesvol in zijn?
Als je aan de toekomst bouwt, zonder die toekomst echt te doorleven en tastbaar in de vingers te hebben, hoe weet je dan welke richting je moet opgaan?
Wanneer je bouwt aan je eigen zaak, maar je kan jezelf het eindresultaat niet echt praktisch voorstellen, hoe kan je daar dan op doorpakken?
Wanneer je een presentatie gaat geven, en je voelt op voorhand de reacties van het publiek niet aan, hoe kun je er dan volledig in staan?

Kortom, "dromen" zijn veel meer dan zomaar de vluchtigheid die we er mee associëren.

Wat kun je hier nu concreet mee doen?

Het volgende item dat jij tot een succes wil brengen (een presentatie, een bouwproject, een sportieve uitdaging, een sollicitatie,...), tracht dat item vóór je er aan begint eens in alle diepte te visualiseren:

• Hoe ziet het resultaat eruit?
• Hoe reageert het publiek of de omstaanders?
• Hoe voelt het voor jou om daar te zijn?
• Hoe voelt het succes aan?
• Wat doe jij precies? Welke kledij draag je? Welke woorden gebruik je?
• ... => hoe concreter, tastbaarder en levendiger je het jezelf kunt voorstellen, hoe duidelijker het "droombeeld", hoe groter de kans dat je het zal bereiken.

Laat hieronder als reactie gerust weten wat jouw visualisatie je heeft opgebracht.

En als je graag eens wil komen "dagdromen" bij The Happiness Factory (om bijvoorbeeld je droombeeld nog scherper te krijgen), dan ben je van harte welkom!

Een dag uit het leven bij The Happiness Factory

Op netwerksessies of in het dagelijkse leven krijg ik wel meermaals de vraag:

"...en wat doet u?".

Wel, ik zal de vraag eens héél letterlijk beantwoorden :-)

Zo ziet een dag er uit in het leven bij The Happiness Factory:

6u15 - Fris uit de veren, en klaar voor weer een wonderbaarlijke dag!

7u15 - Ik ga op pad, voor een 'dryrun' van de dauwtrip van 18 maart 2016.

 

8u30 - Iedereen uitzwaaien en ze een mooie dag toewensen.

8u45 - De volgende training in m'n marathonschema afwerken.

10u - Kantoorwerk: telefoons, mails, administratie, en de laatste hand leggen aan de voorbereiding van weer een fantastisch gesprek.

12u - Helemaal klaar om een diepgaand coachingsgesprek af te werken.

14u30 - Even lunchen en tegelijk de voorbereiding voor het volgende gesprek nog eens overlopen.

16u - Weer helemaal klaar voor het volgende diepgaande coachingsgesprek.

20u - De werkdag zit erop en we ploffen ons in de zetel voor een rustige avond.

22u45 - Het licht gaat uit, het kaarsje is op. Het was weer een mooie dag.

Morgen weer zo een...

Het sterkste "support network"

Vorige week had Jitte een vriendinnetje uitgenodigd om bij ons een dagje te komen spelen.
Ikzelf zat nog wat te werken toen de meisjes arriveerden. Slechts enkele ogenblikken later hoorde ik 2 paar voetjes de trap op komen, en Jitte die heel fier tegen haar vriendinnetje zei: "Kom, we gaan eens naar m'n papa kijken."

Hoe fijn is dat! Jitte die zo trots is op haar papa, dat ze me wil voorstellen aan haar vriendinnetje. Mijn papa-hart gloeide.

Een paar dagen laten, lanceerde ik via de Facebook pagina van The Happiness Factory een nieuwe rubriek: 'fellow followers'. Een post waarin ik de persoon die het meest actief is geweest qua 'likes', 'shares', en 'comments' even speciale aandacht geef.
Toen ik de activiteit van januari bekeek, bleek mijn moeder één van de 2 meest actieve personen te zijn.
Ik zat met een dilemma. Kon ik mijn moeder opvoeren als mijn meest actieve fan? Hoe professioneel is dat? Of hoe zielig is dat?

Op dat moment moest ik terugdenken aan het warme vader-gevoel dat Jitte me enkele dagen eerder had bezorgd. De keuze was snel gemaakt: ja, ik zou mijn moeder opvoeren als grootste fan, en ja, ik ben daar oprecht trots op!

Ode aan mijn ouders
Hoe dieper ik er over nadenk, hoe meer ik besef dat mijn ouders eigenlijk de sterkste schakel van mijn 'support network' zijn.

Als een van onze kinderen ziek is, kunnen ze altijd bij mijn ouders terecht. Meer zelfs, toen Tjorben en Jitte noodgedwongen hun carnavalsfeestje op school misten door griep, besloten mijn ouders zich te verkleden en tijdens de ziekenopvang zelf een carnavalsfeestje te organiseren.

Toen de organisatie waar ik een lezing ging geven een steekje had laten vallen door geen projectiedoek te voorzien, was het mijn papa die 15 minuten later met een projectiedoek kwam aandraven.

Als zowel mijn vrouw als ikzelf zitten te worstelen met onze agenda's, zorgen mijn ouders altijd voor een uitweg aan opvang of even inspringen.

Allemaal zaken waar ik bijzonder dankbaar voor ben, maar waar wij onderling eigenlijk nooit echt over praten.
De dankbaarheid is er wel, maar wordt nooit écht benoemd.

Onlangs las ik de quote:

"Ouders bereiden hun kinderen voor op het leven. Kinderen bereiden hun ouders voor op het sterven."

Met die quote in het achterhoofd, voel ik me bijzonder leeg. Waarom zou ik mijn dankbaarheid naar mijn ouders niet sterker uitspreken? Waarom zou ik de kans laten bestaan dat bij een overlijden ik met het slechte gevoel zou achterblijven dat ik hen meer had moeten bedanken?

Nochtans is de dankbaarheid diep en sterk. Dankbaar voor alles wat ze nu doen, maar ook dankbaar voor alles wat ze ooit gedaan hebben. Want in essentie vertrekt alles wat ik vandaag doe, ben en heb allemaal bij hen. Telkens wanneer ik via mijn coachingsinterventies een transformatie van een mensenleven realiseer, staan zij daar eigenlijk mee aan de basis. Hun invloed vloeit verder, in mij, en ook in mijn kinderen, hun kleinkinderen. Mijn ouders hebben onmiskenbaar een steen verlegd in een rivier op aarde, en daar kan ik alleen maar heel zorgzaam en dankbaar voor zijn.

BEDANKT!

En jij? Heb jij ook mensen waarop je altijd kunt terugvallen? En hoe uitgesproken dankbaar ben jij dan ten opzichte van hen?

Hierbij alvast een paar bezinnende vragen die je voor jezelf kan opnemen:

• Hoe ziet jouw 'support network' eruit?
• Hoe expressief dankbaar ben jij naar je 'support network'?
• Durf jij het aan om een 'dankbaarheidsbrief' te sturen naar je 'support network'?
• Is jouw 'support network' iets dat zomaar ontstaan is, of hoe actief stuur je er op?

In deze blog gebruik ik mijn ouders als voorbeeld voor mijn 'support network', maar je kan dat op alle niveau's inzetten, en niet op z'n minst professioneel.

Dus wat leer jij uit dit voorbeeld? En hoe ga jij die inzichten inzetten?

Wil je er nog dieper voor jezelf op doorgaan, en je eigen succes mee laten opbouwen door de mensen om je heen, contacteer dan zeker The Happiness Factory.