Slimmer zaken doen? Speel in op je frequentie!

Op 17 april 2016 liep ik mijn eerste marathon. Een bijzondere ervaring die toch wel helemaal anders is uitgedraaid is dan wat ik voor ogen had (klik hier voor het volledige verhaal).
Vreemd dat het zo verlopen is, want ik had er mezelf nochtans een jaar lang op voorbereid, en ik was helemaal overtuigd dat ik er klaar voor was.

Achteraf is het altijd eenvoudig om te analyseren wat er is misgelopen in de voorbereiding.
Die zaken heb ik ondertussen bijgeschaafd, waardoor ik nu veel "slimmer" train.
Het resultaat zal hopelijk navenant zijn. Dat weten we op 23 april 2017 bij m'n volgende marathonpoging :-)

Dat anders en "slimmer" trainen, wekt weer allemaal nieuwe inzichten op.
Zo heb ik tijdens een van mijn trainingsloopjes, volgende 'formule' samengesteld:

Snelheid = Kracht x Frequentie x Omstandigheden

Sinds deze formule in m'n hoofd zit, ben ik er helemaal van doordrongen en zie ik overal mogelijkheden om ze toe te passen!
Deze formule is uiteraard van toepassing op het lopen.
Deze formule blijkt ook helemaal te kloppen in het wielrennen.
Deze formule is zelfs volledig bruikbaar op je eigen business of bedrijfsactiviteit!

Laat me de factoren toelichten:

• Snelheid: Dit spreekt voor zich: de snelheid waarmee je vooruitgang wil maken. In het lopen of wielrennen is dat uiteraard je echte fysieke snelheid. Meer zakelijk geredeneerd, is dit de figuurlijke snelheid waarmee je de zaken laat evolueren en vooruit laat gaan.
• Kracht: Tijdens het lopen verhoogt je hartslag hoofdzakelijk door de kracht die je naar je benen en voeten brengt om je passen te maken. Hoe groter je je passen wil maken, hoe meer je zal moeten uitduwen, en dus hoe meer kracht het je kost. Hoe groter de belasting voor je lichaam, hoe hoger de hartslag.
  In het fietsen is dit de kracht die je op je pedalen zet.
  In het zaken doen, is dit wat je werkelijk doet: het uitvoeren van je job. Bijvoorbeeld: het lesgeven, het leveren van de service, het plegen van de interventie, het gesprek aanknopen,...
• Frequentie: Deze spreekt ook weer meer voor zich, en is de frequentie (het ritme) waarmee je het krachtelement inzet. In het lopen: hoeveel passen je zet per minuut.
  In het fietsen: hoeveel omwentelingen je maakt per minuut.
  In het zakelijke: hoeveel keer -bv per dag- je jouw job gerelateerde inspanning levert.
  Het eigenaardige is dat frequentie op zich je hartslag niet bijzonder veel zal beïnvloeden. De inspanning komt voornamelijk vanuit het kracht-element.
• Omstandigheden: De dingen die om je heen gebeuren. In het lopen of het fietsen wordt het bijvoorbeeld moeilijker als het bergop is of met tegenwind. In je business kunnen er macro-economische aspecten meespelen waar je zelf niet zo heel veel vat op hebt.
  Deze omstandigheden kunnen gunstig zijn, of kunnen tegen werken.

Om je snelheid zo hoog mogelijk te houden, heb je dus 3 parameters om mee te "spelen". De omstandigheden heb je zelf niet zo heel sterk in de hand, dus blijven er nog 2 elementen over om bewust op te sturen.

Het valt me op dat in de meeste gevallen vooral met het kracht-element wordt gespeeld: meer of minder inspanning leveren. We moeten een tandje bijsteken, dus zullen we eens extra hard beuken. Of het is vakantie, en dan gaat de riem er helemaal af.

Maar het gaat niet enkel over de snelheid, het gaat ook over het volhouden. Bij lopen of fietsen moet je om lang vol te houden dan ook bewust je hartslag laag houden. In het zakelijke kun je je hartslag minder als referentie nemen. Nochtans speelt wel dezelfde uitdaging: je moet het ook daar kunnen volhouden. En dan enkel met het kracht-element spelen, is misschien niet altijd de slimste weg.

Neem nu Chris Froome, hij rijdt met een bijzonder klein verzetje de bergen van de Tour de France op. De omstandigheden zijn ongunstig (bergop rijden). Enkel harder op de pedalen stampen zal hem niet helpen, want dat kan niemand volhouden. Het kracht-element verminderen en bijgevolg de snelheid laten zakken, is voor hem ook geen optie.
Hij speelt dus met zijn frequentie. Door het kleine verzetje kan hij het kracht-element laten afnemen, de frequentie opdrijven, en zo toch met hoge snelheid de berg op rijden. Daar zit blijkbaar zijn optimum.

De vraag die je jezelf kunt stellen in je eigen business-activiteiten is dan ook waar jouw optimum ligt.

Zijn de omstandigheden gunstig of net afremmend?

En afhankelijk daarvan, ga je dan net meer op kracht spelen, of toch de frequentie aanpassen?

Een paar concrete voorbeelden:

• Het is volop zomer, en er zijn zeer veel mensen op vakantie. Niet echt een gunstige periode om nieuwe klanten te vinden. Je kan dan heel sterk op het kracht-element gaan spelen, zijnde datgene doen wat je moet doen om nieuwe klanten te vinden, zoals bijvoorbeeld social media posts, mailings, netwerken,... Maar als de omstandigheden niet gunstig zijn om bijvoorbeeld naar netwerk-events te gaan (omdat het hoogzomer is, en er geen georganiseerd worden), dan zal het je al snel veel energie kosten om daar toch zeer hard op te blijven inzetten.
  Misschien doe je er dan wel beter aan om je kracht-element (het netwerken in dit voorbeeld) te verlagen, en de frequentie op te drijven. Stel je maar eens voor hoeveel personen je zou kunnen ontmoeten aan het zwembad van je vakantiebestemming, door meer korte contacten te hebben (frequentie omhoog, kracht-element omlaag).
• Je zit in een situatie waar je zelf zeer moe en bijna uitgeblust bent door het harde werken. Het kracht-element was dus duidelijk heel hoog in de afgelopen periode, want je bent er letterlijk moe van geworden. Stel dat de omstandigheden niet wijzigen, hoe kun je dan toch die snelheid zo hoog mogelijk houden?
  Door het kracht-element te beperken, en de frequentie op te drijven. Minder intens de zaken opnemen, jezelf meer recuperatie gunnen, en het allemaal wel met een zeer hoge regelmaat opnemen.
• Je moet een taak afwerken die maar blijft aanslepen en je krijgt de concentratie niet te pakken om het in één keer af te werken. Opnieuw blijven de omstandigheden hetzelfde. Opnieuw kun je hier het kracht-element verminderen en de frequentie opdrijven. Wat in dit geval betekent: hak de taak in kleine stukjes die je met hoge frequentie afhandelt, en tussendoor wel de nodige rust- en recuperatiemomenten inlassen.

Je ziet het, in veel gevallen kun je je snelheid gelijk houden -zelfs als de omstandigheden ongunstig zijn- door vooral in te spelen op de frequentie en het kracht-element af te bouwen.

Slimmer trainen, slimmer zaken doen, slimmer werken? Dan ligt er nog veel te ontdekken in de frequentie!

Iets om over na te denken en te ontdekken hoe het bij jou werkt.

Contacteer me dus gerust om je inzichten en bedenkingen te delen!

Wat is coaching?

In essentie ben ik een coach. Ik noem mezelf echter liever 'Clarity Creator'.
Coaching en het vak van coach zijn zo'n ruime begrippen en kunnen zo ruim geïnterpreteerd worden, dat je uiteindelijk nog niet weet wat het is.
Kijk maar eens in een willekeurige vacaturekrant: "Team Coach", "HR Coach", en vele varianten.
Rijd je over de autostrade, dan zie je plotseling een "Luxury Coach".

Dus wat is "coaching" eigenlijk?

Paul Van den Bosch (de (ex-)"coach" van Sven Nys) omschrijft het kort en bondig:

"Een coach is iemand die mensen groter maakt"

Een andere definitie die je via het internet kan terugvinden, luidt als volgt:

"Coaching legt de nadruk op het vergroten van de persoonlijke effectiviteit om doelen te bereiken en succesvol te zijn, en niet zozeer op het oplossen van een problematische situatie. Coaching is veranderingsgericht en 'action based'."

Met beide uitspraken ben ik het sterk eens.
En zelfs al is het goed omschreven, het zullen zeker geen sluitende definities zijn voor wat coaching nu precies is.

Ik denk dan ook dat de vraag niet zozeer zou moeten gaan over "Wat is coaching?" in z'n algemeenheid, maar veeleer over "Wat is coaching, voor mij?".

Hierbij alvast hoe ik dagelijks invulling geef aan het begrip 'coachen', en hoe ik het met mijn coachees tot uiting breng:

• De wil om te slagen: We werken vanuit een bubbel van positiviteit om de dingen mogelijk te maken. Ik kijk dus eerder naar de kansen dan naar de belemmeringen, naar de dingen die wel mogelijk zijn in plaats van wat niet mogelijk is. Datzelfde verwacht ik ook van jou, als coachee.
  Je droom/doel realiseren zal nu eenmaal niet altijd van een leien dakje lopen. Het zal wel eens hard en lastig worden. Zou het dat niet zijn, dan had je het hoogstwaarschijnlijk al veel eerder behaald, en had je geen coaching nodig.
  Helemaal in de wil om te slagen stappen heeft te maken met 2 zaken:
  
  • Doorzettingsvermogen: niet onmiddellijk de handdoek in de ring gooien wanneer het lastig wordt; af en toe een klein beetje 'pijn' voelen en toch doorgaan; 100% commitment, 100% toewijding. Je moet je droom/doel écht willen waarmaken, en dan loop ik heel graag en heel de weg naast je om het mogelijk te maken.
  • Exploreren en experimenteren: Sommige zaken zullen niet vanaf de eerste keer lukken, en dat is helemaal prima! Zolang je maar blijft zoeken en verkennen wat er dan wel werkt. En wanneer je wel doorbraken realiseert, zal ik je met plezier nog verder uitdagen om nog meer te verkennen, want misschien bestaan er nog wel andere wegen...
• Volledige openheid: Ik ben er als coach, niet als vriend, niet als collega. Als coach sta ik voor volledige openheid, wat maakt dat ik je altijd alles zal teruggeven wat ik zie, hoor en voel. Die openheid hoef jij ook te hebben. Het is tenslotte jouw coachingstraject. Geef dus altijd aan hoever we kunnen/mogen gaan, welke richting er op dat moment voor jou het belangrijkste is, en/of (en waar) je iets mist. Jij bepaalt de grenzen, zowel naar boven als naar onder.
  Er is slechts één openheid die ik beperk: de openheid naar buiten. Alles wat er tussen ons gezegd en besproken wordt, blijft tussen ons. Daar primeert de psychologische veiligheid en de ethiek boven de openheid. Datzelfde vraag ik ook aan jou. Veel van de elementen van het traject zullen specifiek op jou afgestemd zijn. Zonder die context verliest het grotendeels zijn waarde of kan het heel wat gefronste wenkbrauwen oproepen. Gooi jouw inzichten dus niet zomaar te grabbel.
  Bovendien werk ik altijd vanuit een 'gentlemen's agreement'. Ook daar is volledige openheid en respect naar elkaar van het hoogste belang. Laat ons die openheid en dat respect dan ook altijd bewaren.
• Leven in een wereld van afspraken: Verwachtingen zijn een sluipende moordenaar voor een goede coachingsrelatie. Elke verwachting die ik voel, zal ik met jou trachten om te vormen in een gedragen afspraak. Ik vraag jou om hetzelfde te doen.
  Tegelijk sluit dit de cirkel, want als we een afspraak maken, dan committeren we ons er volledig en voor de volle 100% aan. En zo zijn we terug bij de eerste bullet: volledig commitment, en wanneer een van ons zich nog niet helemaal klaar voelt om vol voor de afspraak te gaan, blijven we zoeken en exploreren waar we wel volledig achter staan.

Spreekt dit je aan, lees dan ook zeker voort wat mij persoonlijk als coach typeert: http://www.thehappinessfactory.be/The-Happiness-Factory-Achter-De-Schermen.shtml#Dennis

Spreekt het je nog steeds aan? Laten we dan een afspraak prikken en verkennen wat jouw doel/droom precies inhoudt, en hoe we dat tot werkelijkheid kunnen maken!

Leven volgens je waarden (en de keerzijde daarvan)

Tjorben ging vandaag op uitstap met z'n klasje. Daarvoor hadden de juffen van de derde kleuterklas gevraagd om zeker al om 8u30 in de klas te zijn.
Wij 's ochtend goed voortgedaan, en mooi op tijd naar school. Om 8u25 stonden we aan de schoolpoort ... met nog tientallen andere ouders en kleuters. De school was blijkbaar nog niet open.
Dan maar 5 minuutjes wachten totdat om 8u30 de schoolpoort open ging.
Even aanschuiven vooraleer we met z'n allen door de schoolpoort heen kwamen, nog eventjes naar het klasje stappen, en ten laatste om 8u35 waren we daar. Maar geen juf te zien. Een verlaten klasje met een tiental wachtende ouders en kleuters in de gang.
Vreemd, wat we moesten toch zeker op tijd zijn...
Goed, nog even wachten, en enkele minuten laten kwam de juf de gang in. Zonder aarzelen begon ze met een typisch cliché verwijtend juffenstemmetje de ouders toe te spreken: "We hadden gevraagd om om 8u30 in de klas te zijn".
Omdat ik op dat moment toevallig het dichtst bij de juf stond, antwoordde ik rustig en spontaan: "We waren allemaal op tijd, maar stonden buiten te wachten want de deur was nog dicht."
Waarna de juf zonder aarzelen verder ging: "De deur was al lang open! Op tijd komen is voor ons belangrijk om op tijd te kunnen vertrekken, voor jullie is dat misschien niet zo, maar voor ons wel!".

Deze ene zin was er voor mij te veel aan. Het bloed steeg naar mijn hoofd, en ik voelde het intern koken.
De juf had (hoogstwaarschijnlijk zonder het zelf te beseffen) een paar van mijn belangrijkste waarden met één zin vertrappeld. Gelijkheid, respect, evenwaardigheid, eerlijkheid en luisterbereidheid werden allemaal compleet genegeerd. En een kenmerkend iets van kernwaarden is dat het je compleet de gordijnen in jaagt wanneer ze niet gewaardeerd worden.
Bij deze dus de bevestiging dat deze waarden dan ook echt wel belangrijk voor mij zijn.

Op dat moment heb ik het kunnen wegslikken (ook in het belang van de aanwezige kinderen), maar het had daar evengoed tot een hevige discussie kunnen opflakkeren.
Ik hecht nu eenmaal veel belang aan mijn persoonlijke waarden, omdat het deze waarden zijn die mij helpen om elke dag een goed persoon te zijn en mij uitdagen om telkens beter te worden. Het zijn ook deze waarden waar ik mijn business op stoel, en waarde-gedreven leven en waarde-gedreven organisaties opbouwen is dan ook wat heel regelmatig terugkomt in mijn werk.

In de gang had ik het weggeslikt, achteraf merkte ik wel dat het nog aan me bleef kleven. Het leidde me af, en ik kon er geen rust in vinden.
Wanneer er zo iets aan je blijft kleven, is dat voor mij het signaal dat je er iets mee moet.
En dat heb ik dan ook gedaan. Het weg mediteren lukte niet, het analyseren en overdenken bracht me alleen maar meer in de situatie. Het transformeren naar iets positiefs en er een les/inzicht uit creëren door er deze blog over te schrijven, heeft me wel geholpen.

~diepe ademhaling~

~diepe zucht~

En nu ervaar ik een sterk gevoel van mededogen tegenover de juf. Het zal best lastig zijn voor haar om zo in het leven te staan, om de wereld altijd te aanzien alsof hij bestaat uit vijfjarige kleuters waarbij zijzelf de enige verantwoordelijke persoon is. Weinig luisterbereidheid hebben, en vooral uitgaan van de schuld ipv de onschuld van iemand, zal zeer vermoeiend zijn.
Ik wens de juf dan ook, zeer echt, oprecht en met veel warmte, het inzicht dat direct oordelen niet altijd de beste weg is. Dat een simpele vraag stellen een hele andere ervaring kan doen ontstaan, en dat ze door de andere ervaring veel meer geregeld en voor mekaar kan krijgen (ook bij onverantwoorde ouders) dan door er direct op in te hakken.

~zucht van verlichting~


Reflectieve vragen voor jezelf:

• Wat jaagt jou compleet de gordijnen in en laat jou helemaal door het lint gaan?
  Koester dat, want dat is een belangrijke waarde die je nog dikwijls -in positieve zin- jouw eigen weg zal wijzen!
• Kun je het bij jezelf merken wanneer er iets aan jou blijft kleven? En wat doe je er dan mee? Mediteer je het weg? Analyseer en reflecteer je op de situatie? Schrijf je het van je af?
  Wat je er precies mee doet, is niet zo belangrijk. Zolang het voor jou maar helpt, en dat je er iets mee doet.
• Ben jij in staat om afstand te nemen van een situatie die aan jou blijft kleven, en er een diepgeworteld gevoel van mededogen voor te krijgen?
  Dat maakt jou sterker, en wanneer je het uitspreekt ook de andere betrokken persoon.

Wil je meer verkennen en uitwisselen rond het waarde-gedreven leven en/of waarde-gedreven ondernemen?

Contacteer me dan (klik hier), ik ga daar heel graag het gesprek met jou over aan!

Kan jij 1000 maal falen?

We kennen allemaal wel de motiverende quotes die ons stimuleren om te blijven doorzetten en te blijven gaan, ook wanneer het tegen steekt, ook wanneer het maar niet wil lukken.
De uitspraken van Michael Jordan - de basketbal-legende - zijn daar een mooi voorbeeld van:

"I have missed more than 9000 shots in my career. I have lost almost 300 games. 26 times I've been trusted to take the game winning shot and missed.
I've failed over and over and over again in my life...
And that is why I succeed."

Zo'n inspirerende quote heeft dan misschien wel de kracht om op korte termijn je weer even op pad te krijgen, maar er is niets zo inspirerend als een écht voorbeeld voor je eigen ogen zien ontstaan.

Hierbij een verhaal van 1000 mislukkingen:


Ongeveer 10 dagen geleden waren we met het ganse gezin op een tuinfeestje. Er stonden verschillende spelletjes opgesteld om de kinderen te entertainen.
Zo stond er ook een badminton net opgesteld.
Tjorben, m'n zoontje van net geen 6 jaar, was best wel gefascineerd door het badmintonspel van de grotere jongens. Eerst zat hij het rustig te bekijken en te bestuderen: hoe werkt dat? wat doen ze precies? Dat waren duidelijk de onderzoeksvragen die hem bezig hielden.

Net na het eten zag hij z'n kans: het badminton spel stond er even verlaten bij. Hij pakte een racket en een pluimpje en begon te oefenen. Natuurlijk niet zo eenvoudig voor een 5 jarige, en na een stevige zwaai met het racket door de lucht, belandde het pluimpje keer op keer terug naast hem op de grond. Niet 1 keer, geen 10 keer, geen 100 keer, maar zeker 1000'den keren.
Hij bleef maar meppen, met af en toe een toevalstreffer.
Dat gaf hem voldoende vertrouwen en zekerheid om papa mee in het spel te betrekken. Ik mocht aan de andere kant van het net staan om - zelfzeker als hij van zichzelf was - de (toevals)treffers terug te slaan.
Langzaamaan zag ik echter wel een bijzondere evolutie ontstaan, en een dikke 3 uur later konden we het pluimpje toch al wel drie keer over en weer spelen!

De volgende dag ging Tjorben zijn doorzettingsvermogen gewoon door. Ditmaal werd onze tuin het speelveld en begon hij opnieuw aan een eindeloze reeks meppen (met een handvol treffers).

Opgeven was duidelijk een woord dat niet in hem op kwam. De moeilijkheidsgraad verlagen, was ook totaal niet aan de orde (hij moest en zou voor de bovenhandse opslag gaan). Van frustratie of ontgoocheling door het keer op keer missen van het pluimpje, was geen spoor te verkennen.
Het enige dat hem heeft doen afremmen (na 2 dagen van meppen), was dat zijn schouderspiertjes toch wel wat stijf werden.

Een prachtig schouwspel waar ik (vanaf de andere kant van het netje) met veel plezier naar heb staan kijken.

Zijn doorzettingsvermogen en zijn ongebreidelde wil om eindeloos te falen deed volgende reflectieve vragen heel natuurlijk opborrelen:

• Wat wil jij zó graag dat je bereid bent om er 1000'den mislukkingen voor door te maken?
• Waaruit haal jij het kleinste greintje succes om na 1000 maal falen er nog eens 1000 mislukkingen bij te doen?
• In welke mate schenk je jezelf de tijd en de ruimte om continu te falen?

Zin om hierop eens verder te reflecteren?

Neem dan contact met me op via The Happiness Factory en we plannen een boeiend gesprek!

Dennis vs Marathon : 1 - 1

Precies één week geleden kon ik mijn startnummer gaan afhalen. De voorbereiding zat erop, het zware werk was gedaan. 347 dagen lang had ik me hierop voorbereid. 118 trainingen afgewerkt, goed voor 1361 trainingskilometer, wat neerkwam op 120 uur en 11 minuten trainingsarbeid. Ik was er klaar voor!
De laatste weken gingen de trainingen zelfs zo goed dat ik al stiekem aan het overwegen was om met een snellere pacer-groep mee te lopen.

Tegelijk begonnen die vrijdag voor de wedstrijd toch ook wel wat zenuwen en twijfels de kop op te steken: was ik er wel echt klaar voor? Hoe zouden die laatste 10 kilometer aanvoelen? Wat als ik nu de dag voor de wedstrijd domweg mijn voet zou omslaan?

Twee dagen later, zondagochtend 9u, stond ik in het startvak. Opzwepende muziek, en met lichte nervositeit. Ik wou nu vooral beginnen met lopen. Nog even met z'n allen aftellen, en daar was het verlossende startschot. De massa trok zich op gang, en het voelde meteen goed. We waren vertrokken, en binnen 42 kilometer en 195 meter zou ik aan de overkant van de Schelde over de finishlijn lopen.

De eerste hindernis werd vlot genomen, door de Waaslandtunnel de Schelde onderdoor. De eerste bevoorradingspost voorbij en langzaam werden de posities ingenomen in de groep. Ik schoof vlot mee op en het tempo lag me prima.
Eerste officiële doorkomtijd na 10 kilometer 54:16. Prima, en ik voelde me sterk. De kilometers telden verder af, en ik kon mooi aansluiten bij een andere loper die met een perfect gelijkmatige cadans liep. Bijzonder handig om in zo iemand z'n spoor te kruipen.
Tweede officiële doorkomtijd na 21,097 kilometer (het halve-marathon punt): 1:52:29. Perfect op schema! En ik voelde nog geen enkel verschijnsel van vermoeidheid.
"Zo gaat het vlotjes..." sprong even door mijn hoofd.

Ik had misschien wat te weinig respect voor mijn iconische uitdager. Een marathon loop je niet zomaar...

3 kilometer later begon plotseling mijn maag te zeuren. Zomaar uit het niets. Een paar honderd meter verder was er geen ontkomen meer aan. Snel naar de kant van de weg, en hupla, daar was de volledige maaginhoud. Vreemd, maar goed, het was er af, dus snel verder lopen.
Enig probleempje: een lichaam heeft vocht nodig om te presteren, en wanneer je net al dat vocht eruit gebraakt hebt, gaat het lichaam snel in protest. Kuitkrampen waren het directe gevolg. Stretchen en terug op gang trekken.
De kuitkrampen dachten daar anders over.
Opnieuw stretchen en heel langzaam terug een loopritme trachten aan te nemen. Dat ging nu wel, maar ik wist dat ik zonder vocht en energie niet ver zou geraken, dus moest ik zien dat ik bij elke bevoorrading mijn reserves terug aanvulde.
De maag was echter nog altijd geen fan van de dranken en voeding die we aangereikt kregen. Dus op 34 kilometer stond ik opnieuw al brakend aan de kant.

Wie ooit al eens 34 kilometer gelopen heeft, weet hoe het lichaam dan aanvoelt, en wie daarvoor ook nog net 2 maal gebraakt heeft, zal me wel begrijpen dat er vanaf dan van lopen niet veel meer in huis kwam. Het was kruipen tot aan de finish.
Een draconisch gevecht tussen lichaam en geest. Een geest die de finishlijn kost wat kost wou halen, een lichaam dat zonder vocht en voedingsstoffen dat niet echt zag zitten.
Op pure wilskracht en doorzettingsvermogen heb ik de laatste kilometers doorgebeten, de braakneigingen weggeslikt, en de pijn van de krampen weggedacht.

Uiteindelijk heeft de geest gewonnen, en ben ik over de finishlijn gelopen.

Ik dacht dat ik de marathon eens eventjes ging bedwingen...hmm, hij heeft me op de knieën gekregen. Maar ook ik heb een kleine overwinning behaald, want ik heb hem - zij het op wilskracht en doorzettingsvermogen - uitgelopen!

Verdict van de strijd:

1 - 1

Wat ik (en ook jij) kan leren uit deze heroïsche strijd:

• Het proces is even belangrijk als het resultaat!
  Kijk ik puur naar het resultaat, dan is de doeltijd niet gehaald, maar ik heb hem wel gefinisht. Dus 50% geslaagd. 50% is echter niet zo schitterend.
  Gelukkig is het veel meer dan dat. Een jaar lang intens hier voor trainen heeft heel wat andere zaken losgemaakt. Zaken die misschien wel veel belangrijker zijn dan gelijk welke tijd, en het wel of niet finishen.
• ik ben nog bewuster met mijn voeding beginnen omgaan, wat heel wat positieve effecten opwekt.
• ik heb mijn levensritme moeten aanpassen om al die trainingen en trainingsuren in de dagen in te passen. Dat nieuwe ritme brengt heel wat voordelen voor mezelf en het gezin.
• ik heb mijn vrouw weten te inspireren om zelf ook terug te beginnen lopen. En als je weet dat onze gemeenschappelijke basis in de atletiek ligt, is dit ook heel goed voor onze relatie!
• En vooral, door de positieve effecten van de voeding, de betere inspanning-ontspanningsbalans, en de positieve uitstraling op het gezin, ben ik mogen en kunnen stoppen met mijn Ménière medicatie die ik al sinds 2012 moest nemen!
• Een klein detail kan een wereld van verschil maken!
  De reden waarom mijn maag is beginnen opspelen tijdens de wedstrijd, is omdat ik in mijn voorbereiding nooit getraind had om koolhydraten op te nemen tijdens het lopen. Mijn lichaam wist dus letterlijk geen weg met de sportdrank en de voedingsstoffen die ik bij de bevoorradingsposten binnen kreeg. Blijkt een beginnersfoutje te zijn. Je moet blijkbaar altijd met exact dezelfde voeding- en drankgewoonten trainen dan wat je op wedstrijd zal doen.
  Een klein foutje dat grote gevolgen heeft gehad. Een klein foutje waar ik nu weer veel uit geleerd heb.
• Het gaat vooral over het willen!
  Tussen de 24 en de 34 kilometer was het vooral het willen verder lopen dat mij heeft vooruit gestuwd. Na de 34 kilometer was het vooral het niet willen opgeven en het willen finishen dat mij op een of andere manier tot aan de finish heeft gebracht.

Wat nu als je deze inzichten toepast op jezelf:

• Wat is er voor jou nodig om nog meer van het proces te genieten?
  Waar kun jij "de weg er naar toe" belangrijker/groter maken dan het "aankomen"?
• Welke details kun jij in jouw situatie nog meer onder controle krijgen?
  Waar kun jij nog net 1% meer doen?
  Waarmee kun jij jezelf blijven voeden tijdens je inspanning?
• Wat houdt jou gaande?
  Waar wil jij écht voor gaan?
  Waarvoor ben jij bereid om een beetje pijn te ervaren?

En als extraatje kan ik nog één inzicht toevoegen: Neem nooit genoegen met hoe het nu is!
Ik had mezelf voorgenomen om na de marathon een week rust te nemen, en in die week rustig na te denken over wat wel of niet mijn volgende uitdaging zou zijn.
In minder dan 48 uur na het finishen was het al beslist: op 23 april 2017 loop ik de marathon opnieuw. (zet het alvast in je agenda)
Ik zal er klaar staan om te kunnen eten en drinken tijdens de inspanning, en met een nog betere en bredere basisconditie.

I will be back!

Bigger, better, bolder!