"Attitude is Altitude"

Dat attitude belangrijker is dan kennis of ervaring, is al door velen om- en beschreven. Nochtans zien we dagelijks - in bijvoorbeeld selectieprocedures - dat er toch nog een groot verschil is tussen dat ideaalbeeld en de keuzes die gemaakt worden in de harde realiteit.
Soms lijkt het dan wel alsof we de ideologie ondersteunen wanneer we in een filosofisch of profilerend gesprek zitten, en het dan plotsklaps terug vergeten wanneer we met onze 2 voeten in de realiteit komen.

Dat zijn dan de momenten wanneer jonge sollicitanten, met een hoog potentieel en jammer genoeg beperkte werkervaring, enerzijds te horen krijgen dat ze overgekwalificeerd zijn, en anderzijds horen dat ze te weinig relevante ervaring kunnen voorleggen...
Zonder de rekruteurs te willen viseren, geef ik dit als voorbeeld omdat het zo sprekend het onevenwicht beschrijft tussen attitude en ervaring.

Daarnaast zijn er continu en in elke richting voorbeelden te vinden waar de juiste attitude van doorslaggevend belang kan zijn, en dus van veel hogere waarde is dan gelijk welke kennis of gelijk welke ervaring.

Het ongelooflijke, schitterende en vooral inspirerende verhaal van Nick Vujicic kan hopelijk bijdragen om onze kijk op het belang van attitude bij te stellen. Of zoals Nick Vujicic het zelf aangeeft:

"Attitude is Altitude!"

WYSIWYG

Voor diegenen die met HMI's werken zal de term WYSIWYG geen onbekende zijn.
Echter geen nood voor diegene die de term niet kennen, hier zal ik het toch in een ander daglicht gebruiken.
Laat me al eens eerst beginnen met met de term volledig te maken:
WYSIWYG = What You See Is What You Get
De term wordt in heel wat HMI's (HMI = Human Machine Interface) gebruikt om het de gebruiker eenvoudig te maken: hij moet namelijk geen interpretatie meer maken van de data van de machine. Wat hij te zien krijgt is namelijk ook wat hij uiteindelijk zal verkrijgen. Of om het even praktisch te maken: MS-Word werkt bijvoorbeeld WYSIWYG: de layout die je op het computerscherm ziet, zal ook de layout zijn die uiteindelijk op je blad komt bij het afdrukken.

Tot daar het technische. Nu kun je jezelf natuurlijk de vraag de stellen wat dat WYSIWYG-gedoe te maken heeft met geluk?
Wel, daar is het volgende filmpje een hele goede aanzet voor:

"We forgot what it is to be pioneers"

Onlangs had ik de mogelijkheid om een bezoekje te brengen aan de Solar Impulse. Dit is een vliegtuigje dat zuiver vliegt op zonne-energie. En "zuiver" mag je dan ook wel letterlijk nemen, want het is dus een "zero emission" toestel.
Omdat ik de achtergrond van het toestel een beetje ken, waren mijn verwachtingen eerder laag. Het is een vliegtuigje dat totaal uit verhouding is (een gigantische spanwijdte met een ridicuul klein bakje eronder), het vliegt met een maximum snelheid van 70km/uur, en als het landt, moeten de vleugels ondersteund worden door 2 fietsers. Het leek me dus eerder een knutselwerkje dan een technologisch hoogstandje. En waarom het vliegtuigje nu precies te zien was op Brussels Airport, was al evenzeer een groot raadsel.

Mijn basisperceptie leek echter VOLLEDIG foutief! En de toespraak van Betrand Piccard heeft dat heel duidelijk gemaakt.

The Fun Theory

Het filmpje geeft duidelijk de slogan "Fun can obviously change behaviour for the better" weer.
En het resultaat van deze vuilbak liegt er ook niet om: er kwam 41kg meer vuilnis in deze vuilbak terecht dan in een 'normale' vuilbak.

Voor mensen die dagelijks met (gedrags)verandering bezig zijn, zou dit dan toch wel een fantastische oplossing zijn: maak voor de dingen die je wilt veranderen een zo aantrekkelijk en leuk mogelijk alternatief, en de verandering zal zichzelf doorzetten.
Zou het werkelijk zo simpel zijn?

Ook een ander filmpje geeft hetzelfde resultaat:

Wat we kunnen leren van Google, Facebook, Pixar, Flickr,...

Google, Facebook, Pixar, Flickr, ... allemaal klinkende namen.
En het zijn niet alleen de namen die zwaar klinken, het zijn ook de cijfers die spreken. Met elk enkele miljarden euro als omzet zijn dit gegarandeerd grote spelers.
De vraag die je jezelf dan kan stellen is hoe het komt dat zulke immense cijfers worden gehaald. Wat maakt deze bedrijven zo uniek? Of is het gewoon een orde van grootte die meespeelt?
Maar als het enkel het volume is dat deze cijfers genereert, hoe is het dan mogelijk dat deze bedrijven zo groot geworden zijn? Wetende dat zowel Facebook als Google oorspronkelijk opgericht werden door een paar studenten aan de universiteit (Facebook) of werden uitgewerkt in een garagebox (Google).
Bovendien gaat het er blijkbaar ook heel "anders" aan toe binnen deze bedrijven dan we gewend zijn van zulke mastodonten van bedrijven. Denk maar aan de beelden die we allemaal wel kennen van medewerkers die op hun skateboard door de gangen bollen. Of het Faceball spel van Flickr:

Faceball, a documentary from Face Ball on Vimeo.
En blijkbaar slaat het geheel ook wel gigantisch aan, want Google krijgt zo ongeveer een 5000 sollicitaties per dag te verwerken.
Dus wat maakt dit nu allemaal zo speciaal?